Ons verhaal

Er was eens niet zo lang geleden maar wel hier ver vandaan een meisje met felgekleurd haar dat in grote staarten langs haar met sproetjes bedekte gezicht hing. Het meisje heette Susan. Haar echte achternaam kent niemand, maar door iedereen wordt het meisje Susan-die-alles-kan genoemd. Susan kan namelijk alles. Ze is goed in sport, houdt van het presenteren van shows, ze kan de mooiste verhalen vertellen en ze gaat vaak op ontdekkingsreis. Wanneer Susan op ontdekkingsreis gaat heeft ze haar ontdekkingskleren aan en hangt ze haar rugzak op haar rug.

Het liefst reist Susan de zon achterna, dit omdat je dan altijd op de vrolijkste plaatsen komt. Zo ook op die ene dag. Susan was bezig met de langste reis van haar hele leven toen ze aankwam op een donker plekje in het grootste bos dat ze ooit had gezien. De zon die ze gebruikte als wegwijzer was door het dichte bladerdak nog maar amper te zien. Susan besefte dat zonder de zon dit een plek was waar je gemakkelijk zou kunnen verdwalen. Toen Susan steeds dieper en dieper het bos in trok werd het donkerder en donkerder. Op een gegeven moment werd het zo donker dat Susan de zon niet meer achterna kon reizen en ze er dus maar voor koos om uit te rusten. Zo kon ze morgen de zon de kans geven om opnieuw te proberen om door het dichte bladerdak te schijnen. Dan zou Susan haar reis, achter de zon aan, weer kunnen hervatten. Susan hing haar hangmat tussen twee bomen en viel dankzij het zachte geritsel van de bladeren in de nacht in een diepe slaap.

Midden in de nacht werd Susan wakker van een vreemd geluid niet zo ver bij haar vandaan. Susan was nieuwsgierig en ging op onderzoek uit. Op een meter of twintig van haar hangmat zag zij achter een struik een zwak licht schijnen. Het licht leek uit drie kleuren te bestaan, geel, oranje en groen. Maar Susan hoorde ook een soort van gesnik. Maar het was niet het gesnik van een mens en ook niet het gesnik van een dier dat ze kende. Het gesnik werd langzaam maar zeker harder en hoe harder het gesnik klonk, hoe flauwer het schijnsel werd. Nieuwsgierig geworden kwam Susan dichterbij. Bij elk stapje dat ze zette werd het licht een klein beetje feller. En hoe feller het licht werd hoe zachter het gesnik klonk.

Toen er alleen nog maar een grote boom stond tussen Susan en het licht besloot ze te kijken waar het licht vandaan kwam. Maar omdat ze nog steeds niet wist waar het gesnik vandaan kwam klom ze in de boom om er zeker van te zijn dat er geen gevaar was. Susan klom soepel in de boom en ging hoger en hoger. Nu was het moment gekomen om te kijken waar het licht vandaan kwam en wie er net had zitten snikken. Susan boog zich voorover. Ze kon het licht nu duidelijker zien. Op de grond lagen drie grote bollen die allemaal een andere kleur licht uitstraalden. Hoewel Susan nu zag waar het licht vandaan kwam kon ze nog niet zien waar het gesnik vandaan was gekomen. Ze kroop over de takken en leunde voorover. Maar net toen Susan iets zag bewegen brak de tak en viel ze uit de boom naar beneden. Susan deed haar ogen dicht en gilde hard. Al snel kwam ze neer. 'Au!', riep Susan. Maar wacht eens even, de val deed helemaal geen pijn. Susan opende haar ogen en keek recht in het betraande, maar vriendelijk kijkende, gezicht van een. Ja, van wat eigenlijk?

'Hallo', zei het vreemde wezen. Susan zag dat ze was geland in de zachte armen van het wezen. 'Bedankt', stamelde Susan terug. De glimlach van het wezen werd groter en Susan moest lachen om de vreemde situatie. Ze moesten beiden steeds harder lachen en hoe harder ze allebei moesten lachen hoe feller de gekleurde bollen oplichtten. Het donkere bos werd nu zo verlicht dat de bladeren van de bomen zich openden en de lucht weer zichtbaar werd. De zon greep haar kans en scheen door de bladeren. Susan sprong op en zei dat ze, nu de zon weer scheen, verder moest met haar reis. Op het moment dat ze zich om draaide bedacht Susan zich dat ze zich niet eens had voorgesteld. Ze draaide zich om en zag dat de lach op het gezicht van het wezen was verdwenen. Ze vroeg aan het wezen wat er aan de hand was. 'Als jij weggaat dan ben ik weer helemaal alleen', antwoordde het wezen. 'Woon je hier dan niet met familie?', vroeg Susan.

'Nee', zei het wezen. Mijn naam is Flurki en mijn familie is het Flurkenvolk. Ik ben onderweg voor mijn volk om de parels van Geluk, Vrolijkheid en Kracht op te laden. Deze parels laden zich op wanneer er vrolijkheid, geluk en kracht in de buurt is. De Flurken gebruiken de parels om over te wrijven wanneer ze wat minder vrolijk, gelukkig of krachtig zijn. Door over de opgeladen bollen te wrijven kun je de krachten in je lichaam opladen. Omdat ik de vrolijkste, gelukkigste en krachtigste Flurk was ben ik uitgekozen om naar een plek te reizen waar de parels zich kunnen opladen. Maar toen ik in dit bos kwam ben ik verdwaald en heb ik lang rondgelopen zonder ook maar iemand te zien. Toen jij in mijn armen kwam vallen waren de parels bijna leeg, maar jij moet een bijzonder meisje zijn als jij alle drie de parels tegelijkertijd op kan laden.

'Ik ben Susan-die-alles-kan', antwoordde Susan. Ik ben altijd vrolijk en gelukkig omdat ik de zon achterna reis. En daarnaast ben ik ook sterk doordat ik veel sport. En nu de zon weer schijnt ga ik verder met mijn reis.

'Mag ik misschien met je mee?', vroeg Flurki. 'Waar wil je dan heen, vroeg Susan.

En Flurki zei: 'Naar een plaats waar de bollen zich kunnen vullen met de energie van vrolijkheid, geluk en kracht.' 'Dat lijkt me ook een mooie eindbestemming voor mijn reis Flurki', reageerde Susan.

Het lijkt me gezellig om daar samen naartoe te gaan. Ik heb namelijk wel eens gehoord van plekken waar allemaal vrolijke en gelukkige mensen wonen. Die mensen wonen allemaal tijdelijk op vakantieparken in Nederland. Als we nu richting de zon vertrekken dan komen we op onze eindbestemming wanneer daar de zon schijnt.

Zo gezegd, zo gedaan. Susan en Flurki reisden de zon achterna en kwamen terecht op de plaats van bestemming. Laten we hopen dat Flurki en Susan nog lang en gelukkig samen met hun vriendjes en vriendinnetjes zullen leven in de vakantieparken van Libéma.